De opdracht luidde: “Bepaal met de kijkwijzer aanvankelijk lezen welk kijkpunt je gaat oefenen. Vraag de mentor om met de Nikon een opname daarvan te maken. Bespreek de ervaringen samen met haar door, door samen naar de beamerbeelden te kijken.”
Ik heb gekozen om mijn kringactiviteit te filmen in groep 1-2. Dit heb ik zo gekozen omdat deze les al gepland stond. Maar dit is in overleg goedgekeurd. Na afloop heb ik samen met mijn mentor de beelden bekeken en een blog geschreven over de voor- en nadelen van de camera. (meer…)
Het belang van leren op de werkplek wordt algemeen erkend, maar de ondersteuning van dit leerproces kan nog worden verbeterd. De nieuwe mogelijkheden van hedendaagse technologische hulpmiddelen bieden daartoe kansen. Op het moment dat studenten hun onderwijs niet meer in de reguliere universiteitssetting volgen maar op de werkplek van een stage-instelling, is een deel van de leerfaciliteiten ineens niet of moeilijker beschikbaar: interactie met medestudenten wordt minder vanzelfsprekend en het contact met docenten is beperkter. Tevens neemt het leerproces andere vormen aan. Formeel leren op de universiteit maakt plaats voor meer informeel leren op de werkplek. (meer…)
De iPhone is klein, plat en zou daarom gemakkelijk mee te nemen moeten zijn op de werkplek. Of dit ook werkelijk het geval is, vroegen we aan een co-assistent die voor haar Geneeskunde-opleiding stage loopt op de polikliniek Chirurgie. Inderdaad maakt het formaat van de iPhone hem ideaal om mee te nemen. Toch signaleerde de co-assistent een probleem. Doordat de iPhone zo glad is, kan hij gemakkelijk uit de jaszak van de doktersjas glijden. Het is een kwetsbaar toestel dat je niet ongestraft op de grond kunt laten vallen, dus vond zij het veiliger de iPhone in de broekzak te stoppen. Dit maakt de “bereikbaarheid” van het toestel natuurlijk wel iets minder gemakkelijk. Ik begreep dat de nieuwe iPhone 4 rubber bumpertjes rondom het toestel heeft. Mogelijk blijft hij daardoor beter in je zak zitten. (meer…)
Het gebruikersgemak van de iphone is spreekwoordelijk. Het apparaat heeft vijf knoppen en een aanraakscherm (of aai-scherm, om de i-terminologie te blijven). Het is een beetje verwarrend om de “home” knop niet op het scherm maar juist daaronder te vinden, maar dat heeft te maken met de beperkingen van het iphone-operating system: er kan maar één applicatie tegelijk draaien en met de home-knop onderbreek je een applicatie en ga je naar het hoofdmenu. Een betere naam zou dan ook een “escape”of “control-break” knop zijn.
Het aanraakscherm is een zegen omdat dat allerlei nieuwe vomen van interactiviteit toelaat: één, twee of meer vingers tegelijk, tikken, slepen, schuiven, etc kan allemaal een andere betekenis worden gegeven en het is aan de ontwikkelaar van de apps om daar goed mee om te gaan. Veel apps komen daarbij echter niet verder dan de standaard éénpunts muis-bediening. Applicaties met beeldmateriaal willen nog wel eens de zoom met twee vingers ondersteunen. Sommige radiologie-apps maken echter slim gebruik van de nieuwe aai-mogelijkheden.
Het invoeren van teksten is even wennen. Er zit een online toetsenbordje in, maar je moet nauwkeurig mikken om niet al te veel type-fouten te maken. Gelukkig zit er een duidelijke klik in en worden letters ook nog eens groot geprojecteerd als je een toets indrukt. (dit laatste gebeurt ook met passwords: de letters die je intypt worden eerst leesbaar getoond en dan pas als sterretje – het is dus oppassen geblazen dat niemand op je vingers kijkt). De iphone herkent zelf of je op webpagina of in een app ergens een tekst moet invullen: het toetsenbordje verschijnt dan automatisch.
Er zijn verschillende soorten toetsenborden: voor teksten,getallen, telefoonnrs, emailadressen en webadressen. Alleen jammer dat de iphone niet altijd weet welk toetsenbordje die moet presenteren en zoek je je soms rot naar het apestaartje. Ook bij complexe passwords (met kleine en hoofdletters, cijfers en symbolen) zoals die steeds meer vereist zijn, ben soms wel even bezig met het steeds switchen tussen toetsenbordjes.
De iphone kent veel verborgen truukjes die je moet weten en die niet vanzelf uit de interface duidelijk worden. Dat is toch eigenlijk een doodzonde in interface-land. Zo kun je apps bij elkaar in mappen zetten. De procedure daarvoor is een heel ritueel: Je moet één van de app-icoontjes net zo lang aanraken dat alles begint te wiebelen. Daarna moet je een app-icoontje op een andere schuiven en loslaten. Op dat moment wordt een map gemaakt die je dan een naam kunt geven. Tenslotte moet je op de home knop drukken om weer naar af te gaan.
De gebruiksvriendelijkheid van de app in zijn geheel ligt echter vooral aan de gebruiksvriendelijkheid van de apps die je gebruikt en de inventiviteit van de app-ontwikkelaars. Zo is er een hele reeks van PDF readers, maar het verschil in bruikbaarheid is groot. Daarover later meer.
Compatibiliteit is niet echt een Apple-ding. oké je bent compatible met de iPad en iPod touch voor een deel. Verdere compatibiliteit wordt vooral bereikt door apps te ontwikkelen op meerdere platforms tegelijk. Een leuke ontwikkelomgeving waar we naar gaan kijken is AppCelerator die het mogelijk maakt om op basis van iets javascript-achtigs apps te ontwikkelen voor de iphone en android-apparaten. Webapplicaties zijn een andere manier om compatibiliteit te bereiken (we hebben echter nog niet echt gekeken naar javascript en flash-applicaties op het web), maar we willen graag naar apps kijken waarvoor je niet steeds online hoeft te zijn.